'Ik ga uit van het goede van de mensen'

2011 - Gerard Krans werkte twintig jaar bij Shell voor hij tien jaar geleden eigenaar werd van Transmark Holding, wereldspeler op de energiemarkt. Op 1 april opende hij Het Grachtenhuis, een uniek museum over de totstandkoming van de Amsterdamse grachtengordel. Sinds vorig jaar staat de zeventiende-eeuwse uitbreiding op de Werelderfgoedlijst van Unesco.

Op het dakterras van zijn penthouse een stukje verderop aan de Herengracht, ontvangt Krans de directeur Private Banking van Van Lanschot Bankiers: Hubèr Agterberg. Een gesprek over ondernemerschap en vertrouwen. Krans: ‘Ik ga uit van het goede van mijn mensen en delegeer veel. Ze moeten geen informatie achterhouden en me naar de mond praten.’

Met het Paleis op de Dam op de achtergrond vertelt Agterberg over de eerste ontmoeting met Krans. Een kennismaking in de eigenlijke zin des woords was het niet. De bankier zag hoe de ondernemer met zijn team vergaderde over de openingsdatum van Het Grachtenhuis. De architect en vertegenwoordigers van de overheid dachten de klus in twee jaar te klaren. Krans mikte op krap een jaar.

Deadlines

Agterberg: ‘Terwijl die mensen allemaal barrières opwierpen, zei jij: ‘We gaan gewoon op 1 april open.’ Ik vond dat tamelijk uniek. Is dat kenmerkend voor je stijl van werken?’

Krans:  ‘Jazeker. Niks is onmogelijk. Ik houd van scherpe deadlines. Het voordeel is dat iedereen hard werkt, waardoor het goedkoper wordt. Waar ik profijt van had, was dat de gemeente bij een groot aantal projecten haar les heeft geleerd. Daardoor durven ze meer, al kregen we alle vijfentwintig benodigde vergunningen pas de dag vóór de opening.’

Het Grachtenhuis is een publiek/private samenwerking en kent een stuurgroep met onder andere Wim Pijbes, directeur van het Rijksmuseum, en Esther Agricola, directeur van Bureau Monumentenzorg & Archeologie. Krans vertelt dat het initiatief bij toeval op zijn pad kwam doordat hij voor de verkoop van een van zijn bedrijven veel in New York vertoefde.

Een nichtje van hem was daar betrokken bij de festiviteiten rondom de viering van de 400-jarige vriendschap tussen Nederland en de VS. Ze nodigde hem uit voor een diner in het Metropolitan Museum met onder andere prins Willem-Alexander en prinses Máxima. Krans: ‘Mij leek het niks, maar volgens haar zouden er ook leuke mensen komen. Uiteindelijk zat ik naast Wim Pijbes, voor mij geheel onbekend.’

Fouten

Na een geanimeerd gesprek, maakte de ondernemer aan het eind van de avond ‘één van de ergste fouten van zijn leven’. Zijn afscheidszinnetje luidde: ‘Als ik iets voor je kan betekenen, laat het me weten.’ Twee weken later kreeg hij een uitnodiging om langs te komen bij het Rijks. Krans: ‘Ik voelde nattigheid.’

Samen met twaalf medewerkers had Pijbes een presentatie voorbereid over de inrichting van een stijlkamer. Aan Krans werd gevraagd of hij als financier wilde optreden. Hij luisterde beleefd, maar weigerde. ‘Stijlkamers zijn mij veel te statisch. Dat past niet. Mijn bedrijf kent een enorme dynamiek.’

Na het uitdelen van die ‘dreun’ zag Krans aan de andere kant van de tafel ‘zulke gezichten’. Lachend: ‘Ik maakte me nog minder geliefd door te zeggen dat het Rijksmuseum eigenlijk op de verkeerde plek staat. De kunst is gerelateerd aan de zeventiende eeuw en aan de grachtengordel. Waarom is daar geen dependance?’ Pijbes bleek dat idee al langer te koesteren, maar kon vanwege geldgebrek geen kant uit. ‘Krans: ‘En toen was ik daar.’

Wil je dit verhaal uitlezen? Stuur dan een mailtje naar info@sandrajongenelen.nl